Voor veel mensen is op vakantie gaan iets om naar uit te kijken, maar stiekem is thuiskomen net zo fijn. Voor Melanie Valk, lang, slank, donkere zachte ogen, geldt dat in ieder geval zowel letterlijk als figuurlijk. De eerste jaren na haar scheiding in 2014, heeft ze de zomervakantie overgeslagen. Te spannend, te confronterend.

Alleen met de kinderen

In 2017 raapte ze de moed bij elkaar en boekte een reis voor haar en de kinderen naar Kos. Dapper stapten ze in het vliegtuig, iets dat ze nog nooit hadden gedaan. Het appartement lag prachtig, op 150 meter van de zee, een onbezorgde zonvakantie kon beginnen. Maar in de eerste nacht ging het mis. Kos werd getroffen door een aardbeving. Overal was paniek. Iedereen werd naar buiten geloodst, later die nacht, toen het beven gestopt was, sliepen ze  in de foyer, zodat ze snel naar buiten konden vluchten als het opnieuw begon. ‘Ik dacht: moet ik nou met mijn kinderen de donkere nacht in lopen of blijf ik hier zitten?’

De naschokken duurden nog enkele dagen. Vanuit de Griekse overheid kwam er nauwelijks informatie. Ze zag Grieken in hun auto vertrekken. ‘Dat de Grieken ook niet goed wisten wat te doen, vond ik heel angstig,’ zegt Melanie. Ze praat rustig, met een warme, lage stem. Na overleg met familie thuis besloot ze te blijven, met name omdat het een chaos was op het vliegveld. ‘Al die tijd voelde ik me een leeuwin, constant alert, mijn eigen angstgevoel negerend, ik moest er iets van maken met de kinderen.’

Terugslag

Later thuis kwam de terugslag. De scheiding, veranderingen op het werk, thuis, de zorg en taken alleen moeten doen, de aardbeving… Ze zat helemaal vast. In haar hoofd, in haar lijf.

De fysiotherapeut waar ze al een poos kwam zei: ‘Jouw brein staat constant aan. Aldoor alert. Dat is doodvermoeiend.’ Met strijkbewegingen probeerde hij haar lichaam letterlijk tot rust te brengen. Het hielp.

‘De aanraking bracht me terug naar een herinnering van vlak na mijn scheiding. Toen zowel de kinderen als ikzelf verdrietig en in de war waren. Toen masseerde ik de kinderen en communiceerde zo met ze dat ik er voor ze was. Soms is stil en aanwezig zijn ook goed. Nu voelde dat ik er ook voor anderen iets mee wilde doen.’

Anders

‘Ik heb als meisje vaak het gevoel gehad dat ik anders naar dingen keek, dingen anders voelde, anders beleefde. Dat stopte ik daarom liever weg, ik wilde niet dat anderen me maar raar of zweverig vonden. Nu is de tijd rijp het toe te laten en mijn intuïtie, het voelen, juist te omarmen.’

Daarop volgt Melanie een cursus Lomi Lomi massage. Een massage die zijn oorsprong heeft in Hawaï en letterlijk betekent: “met je hart aanraken”.

‘De vloeiende, liefdevolle strijkbewegingen, kenmerkend voor Lomi Lomi, zijn fijn om uit te voeren.’

Thuiskomen

Melanie komt zo in haar kracht te staan, dat ze deze zomer uit haar comfortzone durft te stappen wat betreft op vakantie gaan. Niet alleen gáát ze weer, ze gaat ook alléén, zonder de kinderen. Ze meldt zich aan bij een ecologische camping in Frankrijk waar ze masseurs zoeken. Tien dagen lang masseert ze in de ochtend of middag.

‘Alles komt samen en valt in elkaar’

 

‘Ik heb mijn bestemming gevonden,’ zegt Melanie. ‘Dit is zo mooi om naast mijn werk in het onderwijs te doen. En ook mijn opleiding Rouw en Verlies kan ik gebruiken, want na de massage ontstaan er soms mooie gesprekken. Ik neem daarin nooit het initiatief, maar laatst zei een dame bijvoorbeeld: “Je hebt echt iets bij me weggenomen. Ik voel me lichter nu.” Dan vraag ik of ze daar iets over wil delen.’

Ze begint de massage altijd met aanraking terwijl er een laken over de persoon ligt. Ter voorbereiding op de massage. Even vloeiend als de strijkbewegingen zijn, trekt ze het laken weg. Aan het einde gebruikt ze wederom geen woorden, maar een soort windgong, als teken dat de massage ten einde is. ‘Lomi Lomi met een twist van Mel,’ lacht ze.

Het is duidelijk, het masseren in combinatie met haar helder voelen en opgedane kennis, is voor Melanie als thuiskomen.