Al zeven jaar lang bepaalt een houten kast, of liever: kunstwerk, het leven van Masoud Besharaty. ‘Hout en bomen, dat is mijn leven.’

Tot 2019 werkte Masoud vanuit een boerderij in de polder van Zoeterwoude. Tot hij daar weg moest. Nu heeft hij een atelier in het kunstenaarspand aan de Haagweg in Leiden. Hij mist de koeien niet echt. ‘Ik heb bewust gekozen voor afzondering. Ik vind het heerlijk om alleen te werken. Ook ’s nachts. Alleen de radio, de kast en ik. Fantastisch.’

Het begon als een praktisch plan. Zijn vrouw Nihad wilde graag een kast voor op de zolder van hun huis. Maar toen de kast na twee weken klaar was, bedacht Masoud dat deze wel opgeleukt kon worden. Als een soort familie erfstuk voor zijn kinderen. Dat plan liep nogal uit de hand. Hij werkt er nu dus al zeven jaar aan.

‘Ik heb maanden verloren omdat ik mijn ideeën in de kast wilde leggen. Maar dat werkte niet. De kast stuurde mij. Ook al had ik mijn zaag al in een bepaalde hoek, of de potloodlijnen al gezet. Toen ik dat losliet, werd het een mechanisch proces. De kast en ik. Ik voel me nu eerder werknemer, de kast is de baas.’

In Iran was Masoud meubelmaker, tot hij interesse kreeg om instrumenten te maken. Zo kwam hij in Teheran in de leer bij een beroemde instrumentenbouwer en leerde een tär maken, een tokkelinstrument. Toch lag daar geen toekomst, aangezien muziek maken in Iran verboden werd. Hij besloot naar de kunstacademie in Teheran te gaan, waar hij leergierig proefde van verschillende kunsttechnieken. In houtsnijwerk, inlegwerk, vond hij zijn passie.
Omdat Masoud en Nahid zich in Iran niet veilig en vrij voelden, kwamen ze achtentwintig jaar geleden naar Nederland.

Nahid is kostwinnaar. Zij heeft een beautysalon in de Breestraat in Leiden. Nahid: ‘Masoud is een man die voor zijn passie, voor kwaliteit gaat. Hij werkt liever niet in opdracht en heeft geen financieel uitgangspunt. Het is een man die ruimte nodig heeft. Ik geef hem die, anders werkt het niet.’ In haar salon heeft hij de balie en het plafond in het toilet met prachtig houtsnijwerk versierd.

Masoud: ‘In al die jaren hebben niet veel mensen gezien waar ik mee bezig ben. Misschien is het nu tijd voor het kunstwerk om naar buiten te treden. Voor alles is een tijd. Alhoewel ik geen bevestiging of erkenning  nodig heb van een ander. Het kunstwerk bestaat, het is er.’

De kast beslaat zo’n zes meter. De buitenkant ziet eruit als een soort legpuzzel. ‘Nee, je hoeft er niets in te zien,’ zegt Masoud. ‘Elk inlegstukje wordt apart gezaagd, er zijn zoveel details dat ik pas zie wat het is als ik er vanaf een afstand naar kijk.’
Inmiddels is het niet meer bedoeld voor zijn kinderen.

‘Het is voor iedereen. Kom maar kijken. Zonder oordeel. Je hoeft ook niets te zeggen, niet voor alles zijn woorden nodig.’

Mag de kast wel af komen? Masoud lacht. ‘Zo denk ik niet. Kijk, elk inlegstukje kun je eruit halen. Ik heb juist bedacht dat het misschien leuk is om op de achterkant van zo’n stukje een tekst te schrijven. Zo ontstaat er steeds iets nieuws.’

Op de vraag of hij ergens van droomt, antwoordt hij :

‘Een grote droom? Ik zít in mijn droom.’