Eind vorige week rolde mijn boek Keerpunt van de drukpers. Een droom is uitgekomen.
Jullie zijn gewend dat ik op De-Storyteller.nl verhalen post over andere mensen, waarbij ik zelf altijd uit beeld (en tekst) blijf. Deze week één keer een uitzondering. Ik wil jullie vertellen wat schrijven voor mij betekent.

Toen ik nog op de basisschool zat, verslond ik boeken. Ik las zo snel dat ik weleens bij de juf moest komen om te vertellen waar het boek over ging, omdat ze niet geloofde dat ik het al uit had. Ik had voorkeur voor sprookjes, later volgden de boeken van Guus Kuijer, Miep Diekmann en Tonke Dragt. De personages kwamen voor mij tot leven. Als het boek uit was, mijmerde ik vaak over hen door.
Toen al vond ik het leuk om mijn eigen personages te creëren. Mensen te observeren. Soms liep ik op straat zelfs een poosje achter ze aan en liet mijn fantasie de vrije loop. Waar gingen ze naartoe? Hoe zag hun leven eruit? In mijn jaszak had ik een beduimeld schriftje waar ik aantekeningen in maakte of het begin van een verhaal, dat ik dan thuis uitschreef. Ik had vaste plekjes buiten ( in het park, bij een afdakje op het schoolplein ) waar ik dat deed. Nog steeds vind ik veel inspiratie buiten, in alle rust, waar niemand mij kan vinden.

Schrijven is voor mij ook: mijn gedachten ordenen. In mijn puberteit, met de bijbehorende overweldigende gevoelens, was het heerlijk op te schrijven wat ik verbaal minder goed kon verwoorden of in mijn hoofd niet op een rijtje kreeg. Ik heb meer dan veertig dagboeken volgeschreven.

Korte verhalen schrijven, met kop en staart, was mijn specialiteit. Soms kwamen personages na maanden ineens weer in mijn hoofd naar boven en schreef ik weer een verhaal over hen. Zo ontstond de droom ooit een boek te schrijven. Daar kwam het niet van. Het leven slokte me op. Ik maakte carrière in de mode.

Na de geboorte van onze meervoudig beperkte dochter Nadja moest ik mijn leven herzien. De winkels die ik inmiddels had, besloot ik te verkopen. De zorg om haar en onze oudste, een zoon, vroeg meer dan parttime moederschap. Het voelde toen als een enorme aderlating mijn werkzame leven stop te zetten, maar het bracht ook iets positiefs: opeens was er weer ruimte voor die droom: een boek.

Ik word er heel gelukkig van om in een stil leeg huis te zitten schrijven. Soms met een koptelefoon op met instrumentale muziek, mijn aantekeningen om me heen. Soms door te freewriten, doorschrijven zonder te stoppen. Als ik vastzit helpt het om in beweging te komen, iets simpels als schoonmaken of strijken kan wonderen doen. Of net als vroeger: jas aandoen en gaan lopen, fietsen, íets. Het levert altijd inspiratie op. Tegenwoordig heb ik niet alleen een notitieboekje in mijn jaszak, maar ook in mijn tas, naast mijn bed, op mijn werktafel, overal. Ingevingen, quotes, observaties, stukjes uit artikelen, ik bewaar ze als schatten.

Een eigen wereld creëren, mijn personages laten beleven wat ik verzin, vind ik heerlijk. Alhoewel het het mooiste is als het verhaal zichzelf vertelt, dat het vervolg bijna vanzelf gaat. Soms lopen fictie en werkelijkheid door elkaar. Dan maak ik in het echte leven iets mee, waarbij ik denk: mijn personage zou daar zo op reageren, of er dát van vinden…

Ik hou van herkenbare verhalen. Van personages die je in je omgeving herkent. Ik hoop dat ik dat met mijn roman Keerpunt heb bereikt. Dat mijn lezers meeleven met de drie hoofdpersonen die om en om het verhaal leiden. Dat ze door willen lezen om te weten hoe het verdergaat. En het boek uiteindelijk met een zucht en een glimlach weg zullen leggen.

Hoe dan ook, ik heb het met heel veel plezier geschreven en dat er een uitgever is die in mijn boek gelooft en het uit wil geven, voelt als erkenning.

In mijn notieboekjes staan de eerste nieuwe aantekeningen alweer…

(Keerpunt is te koop bij boekhandel De Kler, Bol.com, Ako.nl, Bruna.nl etc en bij mij:

https://www.de-storyteller.nl/keerpunt/ )