Nu de nieuwe druk van Keerpunt een feit is, dacht ik: kom, ik maak een rondje langs de Bruna en Ako om te kijken of ze mijn boek in de winkel willen leggen. Bij De Kler en Kooyker was dit eerder ook gelukt en een brutaal mens heeft de halve wereld, toch?

Bij de Bruna op de Vijf meilaan  en in de Stevenshof werd ik hartelijk onthaald. Wat fijn! Want het blijft spannend om het te vragen, zeker omdat de kans op een nee groter is dan op een ja. Dat boek, je eigen boek, is wel je kindje geworden. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost.

Het zal allicht schelen dat mijn boek zich in Leiden afspeelt en er een uitgever achter me staat, in ieder geval mocht ik bij beiden een stapeltje neerleggen inclusief bijpassende poster.

Op naar de Ako. Zelfverzekerd liep ik de vestiging op het centraal station in. Ook hier zou het me lukken.

Of toch niet? Ik reis nooit met het openbaar vervoer en zonder ov-chipkaart kom je niet door de poortjes bij de in- of uitgang. Ik draalde wat heen en weer en keek of er echt geen andere mogelijkheid was om binnen te komen, tot ik de bloemist naar me hoorde roepen.

‘Geen pas dame? Zal ik je even helpen?’

Dankbaar liep ik naar hem toe. ‘Ik hoef alleen maar even naar de Ako en ben zo terug,’ zei ik.

Hij drukte me zijn pas in mijn hand. ‘Niet verklappen hè, want eigenlijk mag dit niet.’

Ik beloofde het en ging door de poortjes.

Bij deze Ako moest eerst het hoofdkantoor worden gemaild (in het Lumc mocht ik mijn boek wel achterlaten). Oké, oké.

Toen ik bij de bloemist terugkwam, stond hij te praten met een beveiliger van de NS.

Ik twijfelde of ik het pasje terug kon geven met hem in de buurt.

‘Ja, kom maar hoor. Kees, doe je ogen even dicht!’ riep de bloemist.

‘Houdt u van lezen?’ vroeg ik de bloemist.

‘Nou, ik hoef er niks voor te hebben, hoor.’

Ik haalde Keerpunt uit mijn tas en vertelde dat het mijn eigen boek was en dat ik hem er graag één wilde aanbieden omdat hij me zo spontaan geholpen had.

Hij pakt het boek aan en zette hem rechtop op een plankje achter zijn kassa.

‘Wat leuk, ik ga reclame voor je maken. O, je hebt ook flyers? Kom maar op hoor, die leg ik erbij en ik zal ze in de flat waar ik woon in iedere brievenbus doen.’

Ongelovig keek ik hem aan. Ondertussen stond de beveiligingsbeambte nieuwsgierig te kijken. Ook hij wilde wel flyers hebben. ‘Voor in onze kantine.’

Dus, mocht je in de buurt van Leiden Centraal mensen verdiept zien in Keerpunt, dan weet je hoe het komt!