Broer Jay heeft sinds een half jaar dikke verkering. Het brengt extra gezelligheid in huis waar ook Nadja van geniet, want vriendin heeft zeker ook oog voor haar en kwebbelt heel wat af.

Nadja zelf heeft, zoals de meesten van jullie wel weten, al jaren verkering met Wesley, dus tot zover niets nieuws. Voor Nadja is het heel gewoon dat ze haar liefje maar af en toe ziet en dat het dan niet verder gaat dan elkaars hand vasthouden of een kus op de wang. Bij haar broer gaat dat iets anders, zijn liefje en hij slapen bij elkaar en hebben toekomstplannen. Vriendin droomt zelfs al stiekem van het moederschap, ooit. Gesprekken daarover, hoe luchtig ook, vangt Nadja op. En waar ze voorheen zei telefoniste of secretaresse te willen worden, zei ze onlangs langs haar neus weg – terwijl zij staand voor het toilet de wandbeugels vasthield en ik achter haar haar luier afdeed – dat ze later ook moeder ging worden.

‘Ik hou van kleine kindjes…’ zei ze erachteraan met oprechte vertedering in haar stem. Ik was blij dat zij met haar neus naar de muur stond en ik tegen haar rug kon praten toen ik laf terug zei: ‘Ja, baby’s zijn lief, hè.’

Toen ik er later aan terugdacht, bedacht ik dat het vroeg genoeg was om er wat dieper op in te gaan als ze er weer over zou beginnen. En dan zou ik opgewekt zeggen dat tante worden ook heel leuk is.

Niet veel later, kreeg ik een leuke foto toegestuurd van de zorgboerderij, ze hielden een verkleeduurtje en Nadja was een bruid.

Misschien omdat ik er totaal niet op was voorbereid, misschien omdat ze er zo stralend op stond, misschien door de verkering van Jay die een nieuwe situatie met zich meebrengt, maar ineens na heel lange tijd was die snijdende, koude pijn er weer even: de realiteit dat Nadja’s leven heel anders verloopt dan eens bedacht.