Beste mevrouw Sterk en mevrouw Hermans,

Allereerst wil ik u feliciteren met uw nieuwe ministerposten voor respectievelijk Landurige zorg en Volksgezondheid.  Er ligt een enorme uitdaging voor u: er moet 10 miljard bezuinigd worden op de zorgkosten, waarvan 2 miljard op Langdurige Zorg.

Voor dat laatste denkt u aan het stimuleren van het scheiden van wonen en zorg.

Daar haak ik graag even op aan. Want, als het beleid vanuit de politiek en de Zorgkantoren wordt, dat onze volwassen kinderen hun Wlz-budget in VPT (Volledig Pakket Thuis) moeten gaan inzetten (in plaats van in PGB of ZIN) is het op zijn minst vreemd dat de woontoeslag alleen geldt voor financiering vanuit PGB.

Het betekent, dat onze kinderen bijna 6000 euro per jaar mislopen, dat drukt zwaar op hun Wajong-uitkering. Met de bijkomstigheid dat als kinderen hierdoor langer thuis wonen, mantelzorgers overbelast raken met alle zorgkosten van dien. Ik ben benieuwd of u hieraan gedacht heeft.

De laatste jaren is de gehandicaptenzorg al enorm verschraald. Grotere groepen op minder begeleiders, kerstontbijt, verjaardagen, uitjes: afgeroomd. Digitalisering en AI- moeten uitkomst bieden. U, mevrouw Sterk, heeft bij MEE gewerkt, u zou dus als geen ander moeten weten dat mensen met een beperking nabijheid nodig hebben. Menselijk contact, warmte. Dat velen van hen niet kunnen vertellen wat zij nodig hebben, zij moeten ‘gelezen’ worden, door mensenogen, geen robot.

Oud-premier Rutte introduceerde de Participatie Maatschappij. Een mooi woord voor eveneens bezuinigingen, er werd een groter beroep gedaan op naasten. Toch was het ook een mooi streven: omzien naar elkaar, goed burgerschap. Dat het niet van de grond is gekomen, is mijns inziens omdat veel vindingrijke ideeën stranden in alle regelgeving en bureaucratie.

U heeft er niets aan als ik alleen met een vingertje wijs, daarom geef ik u graag iets mee. Denk in ándere oplossingen. Niet de focus op de cijfers alleen, maar juist op de mensen die in de zorgwereld verkeren: de gebruikers én de medewerkers. Hun welzijn betaalt zichzelf terug. En vertrouw op burgerinitiatieven, buurtwerk, vrijwilligers en ouderinitiatieven, neem hen als gesprekspartner serieus. Stimuleer overheden en organisaties om een samenwerking aan te gaan. Bezuinig op dure consultants en wetenschappelijke studies, zet in op de ervaring van mensen uit het veld en andere betrokkenen die hun schouders eronder willen zetten. Dat zet mensen in hun kracht en dat leidt tot oplossingen. Zowel financieel als in gemeenschapszin.

Samenleving en Overheid in plaats van Samenleving versus Overheid. Partnerschap.

Dát is wat de zorg nodig heeft.

Ik wens u veel lef en wijsheid toe.

Met vriendelijke groet,

Anne van Zwieten