Bijna drie jaar geleden startte ik samen met twee andere ouderparen Stichting Gwoon Onbeperkt Thuis, met als doel: een huis waar onze inmiddels jongvolwassen kinderen met een beperking kunnen gaan wonen.

Niet alleen voor onze eigen kinderen, maar voor nog twintig andere jongeren. Want, ook onze kinderen moeten ‘gwoon’ een eigen plek in de wereld vinden. Een plek waar ze zichzelf mogen zijn en samen met anderen een familie vormen. Een levensbestendige plek, zodat wij ouders hen ooit met een gerust hart los kunnen laten, immers, wij zijn er ooit niet meer.

Tot die tijd willen wij graag betrokken blijven bij onze kinderen, ook als zij uit huis zijn. Een stuk regie houden door samen met een professionele zorgaanbieder de leefregels te bepalen en een gezamenlijke zorgvisie op te stellen.

Inmiddels zijn er veel stappen gezet. We hebben een betrokken zorgaanbieder gevonden en aspirant bewoners zijn gescreend. De lobby bij gemeente en woningbouwvereniging heeft vruchten afgeworpen en er is een prachtige locatie inclusief projectontwikkelaar in beeld.

Mooi toch? Zeker. Maar, wat moet je een geduld hebben voor zo’n project. We waren gewaarschuwd: een gemiddeld ouderintiatief duurt zeven jaar. Zeven! De ambtelijke molen draait traag en hoewel er veel lichten op groen staan, zijn er ook steeds nieuwe hobbels te nemen.

Maar de volhouder wint. We hebben een missie, een droom. We willen meer dan een huis, we willen een Thuis voor onze kinderen. Ook zij willen graag een plek in de maatschappij, meedoen, erbij horen. Een huis dat voelt als thuis. Een plek waar ze kunnen en mogen zijn wie ze zijn. Wie ze zijn ja, dat zeg ik heel nadrukkelijk. Want, achter de beperkingen schuilt een mens, een uniek mens met eigen behoeften en wensen. Samen met de zorgaanbieder willen we denken vanuit mogelijkheden in plaats van beperkingen.

Samen bouwen wij aan Gwoon een Onbeperkt Thuis.

Voor meer info zie: www.gwoononbeperktthuis.nl